นวรัตน์ดอทคอม

ความผิดในความถูก
อย่างนี้ คือ ภาวนา
...
การภาวนา ก็คือการพิจารณาแก้ไข
ในตัวมันเอง ให้ดูตัวเองให้มันมาก ๆ
ให้ดูเจ้าของให้มาก ๆ ให้ดูตามจิตของเรา
ความรู้สึกของเรา ความปรุงแต่งของเรา
ความเป็นจริงไอ้สิ่งนึกคิดทั้งหลาย มันคือ
เครื่องปรุงแต่งทั้งนั้นแหละ พูดง่าย ๆ อย่าไป
วิ่งกับมัน อย่าไปตามมัน มันเป็นเครื่องปรุงแต่ง
จิตสังขาร สังขารมันปรุงแต่ง เดี๋ยวเอาอย่างนี้
เดี๋ยวเอาอย่างนั้น ให้พยายามทำ กำหนด
ตามอาการที่มันเกิดขึ้นมา มันเป็นของอะไร
ที่ไม่แน่นอนสักอย่างหนึ่ง มันเห็นมันชัด
ก็หมดความสงสัย ไอ้ความคิดอะไรที่เกิด
ขึ้นมา ก็รู้ว่ามันไม่แน่ อย่าไปหมายมั่นมัน
มันก็หมดเท่านั้น มันไม่หมดทำให้มันหมด
มันก็หมดเท่านั้น มันเป็นเรื่องปรุงแต่งสังขาร
ถ้าเราไม่รู้จัก ก็เข้าใจว่ามันเป็นเรื่องของ
ปัญญา ความรู้สึกนึกคิดทั้งหลายมันเป็นเรื่อง
ปรุงแต่งทั้งนั้น ไม่ใช่ความรู้อันแท้จริง แต่เรา
เข้าใจว่ามันเป็นความรู้ ... ความรู้ไม่วาง
ถ้ารู้ความจริงมันจะวาง ...
...
พระโพธิญาณเถร (หลวงพ่อชา สุภัทโท)






#โอวาทธรรม
#หลวงปู่ท่อน_ญาณธโร

โอวาทธรรมหลวงปู่ท่อน ญาณธโร

สนิม กินเหล็ก กิเลส กินใจ

โลภ โกรธ หลง เป็น "กิเลส" ที่ยุให้รำ ตำให้รั่ว จองเวรจองกรรม ไม่สื้นสุด ไม่มีเหลือ

เราอย่าไปโทษคนอื่น กิเลสของเราเองนี่แหละ ทำลายจิตใจของตัวเรา ทำลายคุณสมบัติของจิตใจของเราให้เสื่อม จากคุณงามความดี ไปเกิดในภพที่ต่ำ ลำบาก ตรากตรำ

ตนเตือนตน เตือนตนเอง ระวังกันไว้ให้ดีนะ
สนิม มันกินเหล็ก กิเลส มันกินใจ

หลวงปู่ท่อน ญาณธโร
วัดศรีอภัยวัน ต.นาอ้อ อ.เมือง จ.เลย





“..คนเราที่เกิดมานี้ ทุกคนย่อมมีหนี้เวรกรรมอยู่ในโลกมากมายนัก คือ
๑.เป็นหนึ้บิดามารดาที่เอาเลือดเนิ้อของท่านมาใล้
๒.เป็นหนี้สัตว์สาราสิ่งที่บริโภคเลือดเนิ้อของเขาเข้าไปตั้งแต่เล็กจนโตมานี้
เรากินกุ้ง หมู ปู ปลา เป็ด ไก่ ควาย วัว เข้าไปเท่าไร ถ้าคิดถึงพวกกุ้งพวกปลาแล้วก็นับกันเป็นเข่งๆ ทีเดียว ถ้าคิดถึงเป็ดไก่แล้วก็นับกันเป็นเล้าๆ หมูก็นับเป็นสิบๆ ตัวขึ้นไป ทั้งนี้ก็โดยซึ้อหาจากการกระทำอันเป็นบาปของผู้อื่นบ้าง บางทีก็เป็นด้วยการกระทำของตนเอง โดยจงใจห่าเขามากิน ซึ่งทั้งนี้ก็ล้วนเป็นหนี้เวรกรรมเขาอยู่ทั้งหนั้น เพราะสัจว์ทั้งหลายย่อมไม่มีตัวใดยินดีที่จะให้ชีวิตของตนแก่ใครด้วยความเต็มใจเลย ล้วนแต่ถูกบังคับข่มเหงใจให้มาเป็นอาหารทั้งนั้น แล้วเมื่อเรากินเลือดเนื้อของเขาเข้าไปแล้ว ก็ยังมาตู่ว่าเป็นเลือดเนื้อของเราเสียอีก แท้จริงก็ล้วนแต่เป็ฯเลือดเนื้อของผุ้อื่นทั้งสิ้น ดังนี้ จึงเรียกว่า เราเป็นหนี้เขาอยู่ และถ้าเราไม่สร้างความดีไว้ใช้หนี้เหล่านี้แล้ว พอคับขันสิ้นท่านอนหายใจครอกๆ ตาหลับไม่ลืม ลืมไม่หลับเมื่อไหร นั่นแหละเขาจะพากันมาทวงหนี้ของเขาละ คนเราเวลาที่มีสมบัติตึกรามบ้านเรือนดีๆ อยู่ เจ้าหนี้เขาก็ไม่ค่อยจะสนใจ แต่เขาก็มาคอยเก็บดอกเบี้ยอยู่เรื่อยๆ ได้แก่การเจ็บป่วยเป็นนั่นเป็นนี่ อะไรต่ออะไรต่างๆ ซึ่งเขาก็ยังพอผ่อนผันให้เราบ้าง ยังไม่เรียกต้นคืนทั้งหมดทีเดียว แต่ถ้าเขาเห็นเราย่อยยับอับจนจะหมดเนื้อหมดตัวไปเมื่อไร นั่นแหละเขาจะรุมกันมาฟ้องร้องเรียกทรัพย์สินของเขาคืนทันที คราวนี้ถ้าเรามีโคตรเพชรเม็ดใหญ่ คือบุญกุศลแ้ว เราจะต้องไกลัวอะไร ก็จับก้อนเพชรโยนทุ่มหัวมันลงไปเลย เจ้าหนี้ต่างๆ ก็จะต้องหายเงียบไม่มีเสียง
การที่เราสะสมบุญกุศลไว้ให้มากๆ เมื่อถึงเวลาเจ็บไข้ เราก็จะได้ต่อสู้กับความทุกขเวทนาได้ หรือเวลาจะตายเราก็จะไม่ต้องทุรนทุราย นอนหลับตาตายอย่างสบายเป็นสุขและเมื่อตายแล้วเราก็จะต้องได้ชาติภพที่ดีเป็นที่ไป ไม่ต้องไปเสวยทุกข์ยากอยู่ในอบาย เหตุนั้น บุญกุศล นี้แหละจึงเป็นสมบัติที่เราจะใช้หนี้เวรกรรมทั้งหลายได้..”

ธมฺมธโรวาท
พระสุทธิธรรมรังสีคัมภีรเมธาจารย์ (ท่านพ่อลี ธมฺมธโร) วัดอโศการาม อำเภอเมือง จังหวัดสมุทรปราการ
(พ.ศ.๒๔๔๙-๒๕๐๔ )