นวรัตน์ดอทคอม

“..ที่คุมขังแห่งเรือนจำของวัฏฏทุกข์นี้ ใหญ่โตมโหฬารแน่นหนามั่นคงมาก มีเครื่องยั่วยวนชวนให้เผลอตัว และติดอยู่รอบตัวไม่มีช่องว่าง จึงยากที่จะมีผู้แหวกว่ายออกมาได้ เพราะสัตว์โลกจำนวนมากไม่ค่อยมีผู้สนใจกับทุกข์ ที่เป็นอยู่กับตัวตลอดมา ว่าเป็นสิ่งที่ทรมานและเสียดแทงร่างกายจิตใจเพียงใด พอจะคิดเสาะแสวงหาทางออกด้วยวิธีต่างๆ เหมือนคนเป็นโรค แต่มิได้สนใจกับยา ยาแม้มีมากจึงไม่มีประโยชน์สำหรับคนประเภทนั้น ธรรมของเราตถาคตก็ เช่นเดียวกับยา สัตว์โลกอาภัพเพราะโรคกิเลสตัณหาภายในใจ เบียดเบียนเสียดแทง ทำให้เป็นทุกข์ แบบไม่มีจุดหมายว่าจะหายได้เมื่อไรสิ่งตายตัวก็คือโรคพรรค์นี้ ถ้าไม่รับยาคือธรรมจะไม่มีวันหายได้ ต้องฉุดลากสัตว์โลกให้ตายเกิด คละเคล้าไปกับความทุกข์กายทุกข์ใจ และเกี่ยวโยงกันเหมือนลูกโซ่ตลอดอนันตกาล..”

ภูริทตฺตธมฺโมวาท
พระครูวินัยธร (หลวงปู่มั่น ภูริทตฺโต) วัดป่าสุทธาวาส ต.ธาตุเชิงชุม อ.เมือง จ.สกลนคร (พ.ศ.๒๔๑๓-๒๔๙๒)






“..ที่มานี่เราก็พากันมารักษาศีล ก็รักษาตัวของเรา ไม่ได้รักษาอื่น นี่กุศลอันนี้นำผลให้เรามาหลายภพหลายชาติ ผู้ที่ขี้ร้ายขี้เหร่ ก็เพราะเขาไม่ได้รักษาศีลจะดูในปัจจุบันนี้ก็ดูนั่น คนที่มาอยู่ที่วัดนี้มีกี่ร้อยกี่พันหรือกี่คน แล้วผู้ไปเที่ยวล่ะ ดูซิ โอ้โฮ นับทีซิ หมื่นหนึ่งน่ะซี่ จะเอาเสี้ยวหนึ่งก็ไม่ได้ คิดดูซี่ นี่ผู้เข้าวัดเข้าวาอย่างนี้นับซิมีกี่คน ให้พากันพึงรู้พึงเข้าใจ นัยต่อไปคืออานิสงส์การเกิดมามีสติปัญญาใครก็อยากได้ เกิดมามีสติปัญญา ของเราไม่ได้ภาวนาก็ไม่ได้ ท่านสอนให้ภาวนา เกิดมาจะมีสติปัญญาเฉลียวฉลาด ท่านสอนให้ภาวนาพุทโธ ธัมโม สังโฆนี้ ให้ระลึกเอาในใจ พิจารณาเลือกเฟ้นหัวใจของเราใจมันมีมาก ใจดีใจชั่ว ใจสุขใจทุกข์ ใจนรกใจเปรตใจสัตว์เดรัจฉานก็มี ใจใบ้ใจบ้า ใจเสียจริตก็มี ใจคนเรามีหลายใจ ใจเทวบุตรใจเทวธิดาใจพระอินทร์ใจพระพรหมก็มี ใจท้าวพญามหากษัตริย์ก็มี ใจเศรษฐีคหบดีก็มี แน่ะ ใจคนมั่งมีศรีสุข ใจนายร้อยนายพัน นายพล ใจจอมพลก็มี จะเอาอย่างไรเล่า เลือกเอาซี่..”

พหุลกถาโอวาท
หลวงปู่ฝั้น อาจาโร
วัดป่าอุดมสมพร อ.พรรณานิคม จ.สกลนคร
(พ.ศ.๒๔๔๒-๒๕๒๐)





“..ฉะนั้นการทำบุญให้ทานจึงเป็นกิจสำคัญมากเหนือสิ่งอื่นใด สำหรับผู้หวังพึ่งตัวเองทั้งปัจจุบันและอนาคตที่ยังท่องเที่ยวอยู่ในสงสาร เพราะสัตว์ที่มีกรรมทั่วไตรโลกธาตุต้องเป็นผู้รับผิดชอบตัวเองด้วยกัน ไม่มีใครจะคอยรับผิดชอบใคร ทั้งการเกิดในกำเนิดดีชั่วต่าง ๆ ตลอดการเสวยคือสุขหรือทุกข์หนักเบามากน้อย ต้องเป็นผู้เสวยกรรมของตัวทำไว้ทั้งสิ้น ไม่มีใครทำไว้เพื่อใคร ต่างทำไว้เพื่อตัว แม้ไม่มีเจตนาว่าทำไว้เพื่อตัวเองก็ตาม แต่ความจริงก็เป็นกฎตายตัวมาดั้งเดิมอย่างนั้น..”

ภูริทตฺตธมฺโมวาท
พระครูวินัยธร (หลวงปู่มั่น ภูริทตฺโต) วัดป่าสุทธาวาส ต.ธาตุเชิงชุม อ.เมือง จ.สกลนคร (พ.ศ.๒๔๑๓-๒๔๙๒)




“หมั่นสวดมนต์ พูดแต่สิ่งที่ดีที่เป็นมงคล ไม่นินทาว่าร้าย
ไม่พูดสิ่งที่เป็นอัปมงคล ถ้าทำเช่นนี้ บ้านนั้นก็จะมี
แต่ความเป็นมงคล”

ท่านพ่อลี ธัมมธโร





"ผลของกรรมไม่ได้เป็นไปตามความเชื่อ
แต่เป็นไปตามความจริง"

สมเด็จพระญาณสังวร สมเด็จพระสังฆราชฯ





"อย่าไปยินดีในการทำชั่วของคนอื่น เพราะเราจะมีส่วน
ในบาปนั้น แต่ให้ยินดีในการประกอบคุณงามความดี
ของตน และของคนอื่น เพราะจะได้แต่บุญโดยฝ่ายเดียว"

หลวงปู่หลุย จันทสาโร





"ถ้าหากเรากลัวบาป จะตัดกรรมตัดเวร ทำบาปแล้ว
ไปตัดเวรตัดกรรมอย่าไปเชื่อ มันตัดไม่ได้ เวรนี่อาจตัดได้
แต่กรรมคือ การกระทำนั้นมันตัดไม่ได้ บาปที่ทำแล้ว
มันแก้ไม่ได้ แต่นิสัยชั่วที่เราประพฤติอยู่นั้นมันแก้ได้
ท่านให้แก้กันที่ตรงนี้"

หลวงพ่อพุธ ฐานิโย




ธรรมะก็มีอยู่ที่ลมหายใจ หายใจเข้าก็เป็นธรรมะ หายใจออก ก็เป็นธรรมะ .

..เดินก็เป็นธรรมะ
นั่งก็เป็นธรรมะ นอนก็เป็นธรรมะ กินก็เป็นธรรมะ
คิดนึกก็เป็นธรรมะ
คนเดินไปเดินมาก็เป็นธรรมะ ธรรมะอยู่ในตัวเราหมด..

..ธรรมชาติอยู่ในตัวเราทุกคน ความจริงทั้งหมดก็หนีธรรมะไม่พ้น..

.ฉะนั้นพระพุทธเจ้าจึงว่าเราฟังธรรมะเราปฏิบัติธรรมะทุกสิ่งทุกอย่างขึ้นอยู่กับธรรมะ.

..ธรรมะคือคำเป็นกลางๆนั่นเอง อย่างธรรมชาติเป็น
กลางๆไม่เป็นของใคร
ดินไม่เป็นของใคร น้ำไม่เป็นของใคร ไฟไม่เป็นของใคร ลมไม่เป็นของใคร แต่ถ้าเราเข้าใจนี้เราก็สบายใจ.

.ฉะนั้นการปฏิบัติธรรมเราจึงต้องมาศึกษากัน ที่เรามาทำบุญเนี่ย เราต้องการทำใจของเราให้เป็นบุญ..

.ทำใจของเราให้สงบ ทำใจของเราให้สบาย ทำใจของเราเป็นสุข เขาเรียกว่าปฏิบัติธรรมะ แล้วได้รับบุญกุศล ได้รับความสบายอกสบายใจ..

โอวาทธรรม.หลวงพ่อสนอง. กตปุญโญ.





“..ที่คุมขังแห่งเรือนจำของวัฏฏทุกข์นี้ ใหญ่โตมโหฬารแน่นหนามั่นคงมาก มีเครื่องยั่วยวนชวนให้เผลอตัว และติดอยู่รอบตัวไม่มีช่องว่าง จึงยากที่จะมีผู้แหวกว่ายออกมาได้ เพราะสัตว์โลกจำนวนมากไม่ค่อยมีผู้สนใจกับทุกข์ ที่เป็นอยู่กับตัวตลอดมา ว่าเป็นสิ่งที่ทรมานและเสียดแทงร่างกายจิตใจเพียงใด พอจะคิดเสาะแสวงหาทางออกด้วยวิธีต่างๆ เหมือนคนเป็นโรค แต่มิได้สนใจกับยา ยาแม้มีมากจึงไม่มีประโยชน์สำหรับคนประเภทนั้น ธรรมของเราตถาคตก็ เช่นเดียวกับยา สัตว์โลกอาภัพเพราะโรคกิเลสตัณหาภายในใจ เบียดเบียนเสียดแทง ทำให้เป็นทุกข์ แบบไม่มีจุดหมายว่าจะหายได้เมื่อไรสิ่งตายตัวก็คือโรคพรรค์นี้ ถ้าไม่รับยาคือธรรมจะไม่มีวันหายได้ ต้องฉุดลากสัตว์โลกให้ตายเกิด คละเคล้าไปกับความทุกข์กายทุกข์ใจ และเกี่ยวโยงกันเหมือนลูกโซ่ตลอดอนันตกาล..”

ภูริทตฺตธมฺโมวาท
พระครูวินัยธร (หลวงปู่มั่น ภูริทตฺโต) วัดป่าสุทธาวาส ต.ธาตุเชิงชุม อ.เมือง จ.สกลนคร (พ.ศ.๒๔๑๓-๒๔๙๒)







สำหรับคนส่วนใหญ่ความคิดกลายเป็น
สิ่งเสพติด และการเสพติดนี้ก็ยากที่จะจัดการ
เพราะแม้ต้องการเลิกคิดก็ไม่อาจเลิกโดย
สิ้นเชิงได้เหมือนเลิกยาเสพติด
การคิดเป็นเรื่องจำเป็นและมีคุณมาก
อย่างไม่มีที่สงสัย หากปราศจากความคิดแล้ว
ก็ยากที่จะดำเนินชีวิตอยู่ในโลกปัจจุบันนี้ได้

ดังนั้นเป้าหมายของการภาวนา ไม่ใช่เพื่อ
กำจัดความคิดเสียทั้งหมด แต่เพื่อระงับ
ความคิดที่เป็นโทษต่อจิตใจเท่านั้น ในการ
ภาวนาเรากำหนดสิ่งหนึ่งสิ่งใด เช่น ลมหายใจ
เพื่อให้จิตมีที่ตั้ง มีที่พึ่ง ระหว่างการทำความ
เพียรเพื่อละความหลงใหลอยู่กับอารมณ์ต่างๆ

แน่นอนว่าจิตจะกระสับกระส่ายเมื่อขาดความ
คิดที่คุ้นเคย แต่ด้วยความอดทนและใจสู้
เราสามารถเข้าถึงความสงบที่ปราศจาก
ความคิด ได้ค้นพบว่าภาวะจิตนั้นเต็มไปด้วย
ความสุขและความผ่องใส ความรู้ย่อมเกิดขึ้น
ว่าเราไม่ใช่ความคิด และการยึดมั่นถือมั่น
ในความคิดซึ่งเหมือนการเสพติดดึงเราไว้
ในภพภูมิที่ผิวเผินและมีความพร่องอยู่เป็น
ธรรมดา ความรู้นี้เปลี่ยนชีวิตได้อย่างลึกซึ้ง
...
คำสอน พระอาจารย์ชยสาโร
สถานพำนักสงฆ์บ้านไร่ทอสี นครราชสีมา